تفاوت آب معدنی با آب آشامیدنی در چیست؟

اکثر افرادی که آب بسته بندی شده مصرف می‌کنند از تفاوت بزرگی که بین آب معدنی بسته بندی شده با آب آشامیدنی بسته بندی شده وجود دارد آگاه نیستند.

اگر به بطری‌‌های آب بسته بندی شده توجه کنید در برخی از آن‌ها از عنوان «آب معدنی» استفاده شده در حالی که روی بقیه بطری‌ها عنوان «آب آشامیدنی» به چشم می‌خورد. دلیل این تفاوت چیست؟ چرا همه تولیدکننده‌ها از عنوان آب معدنی در محصولات خود استفاده نمی‌کنند؟

چه گوارا در این مقاله با بررسی مستندات موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران به شفاف سازی تفاوت های آب معدنی و آشامیدنی پرداخته است.

استاندارد ملی ایران
water-delivered-by-chegovara

استاندارد آب معدنی طبیعی

آب معدنی طبیعی توسط سازمان ملی استاندارد ایران به عنوان آبی که با آب آشامیدنی به دلایل زیر قابل تشخیص است تعریف شده است:

الف- با دارا بودن املاح معدنی خاص، عناصر کمیاب و دیگر ترکیبات معدنی مشخص می شود.
ب- ا
ز منابع طبیعی مانند چشمه و نقاط حفاری شده از سفره‌های آب زیرزمینی به دست آید، و کلیه اقدامات احتیاطی برای جلوگیری از هر گونه آلودگی یا تاثیرات خارجی روی کیفیت آن باید انجام گیرد.
پ-
ترکیبات آن در فصول مختلف سال از ثبات نسبی برخوردار است.
ت-
تحت شرایطی که ویژگی‌های آن تغییر نکند، جمع آوری شود.
ث-
در نزدیک ترین محل ممکن به سرچشمه آب، تحت شرایط بهداشتی خاص بسته بندی می‌شود.
ج-
هیچگونه فرآیند تصفیه به جز فرآیندهایی که در استاندارد ملی ایران شماره ۲۴۴۱ مجاز شده است، در آن به کار نرفته باشد.

کیفیت آب معدنی طبیعی چطور تضمین می‌شود؟

منبع اصلی آب معدنی طبیعی باید مورد آنالیز دقیق قرار گرفته و قبل از استخراج، کیفیت فیزیکی و شیمیایی آن مشخص شود.

کلیه احتیاطات لازم برای اجتناب از ایجاد هر گونه آلودگی یا تاثیرات خارجی در کیفیت شیمیایی و فیزیکی آب معدنی طبیعی در محدوده حفاظتی آن باید رعایت شود.

لوله‌ها، پمپ‌ها و سایر قطعات مورد استفاده به منظور جمع آوری و انتقال که در تماس با آب معدنی طبیعی می‌باشند باید از مواد بی‌اثر مانند سرامیک یا فولاد ضدزنگ تهیه شده باشند، تا هیچگونه تغییر در کیفیت اولیه آب معدنی طبیعی ایجاد نکنند.

خطوط لوله کشی آب معدنی طبیعی باید مستقل از خطوط لوله کشی آب شرب یا آب غیرقابل شرب باشد.

محل استخراج باید غیر قابل دسترس برای افراد غیر مجاز باشد. هر گونه برداشت دیگر به غیر از تولید آب معدنی طبیعی در این محل ممنوع است.

میزان آب معدنی طبیعی ذخیره شده در محل استخراج باید در حداقل میزان ممکن بوده به طوریکه ذخیره سازی آن موجب آلودگی و تغییرات کیفی نشود.

جاده‌ها و مناطق اطراف واحد تولید آب معدنی طبیعی که محل عبور وسایل نقلیه می باشند باید از سطوح مناسب مانند سیمان، آسفالت و سنگ ساخته شده باشند و سیستم جمع آوری مناسب فاضلاب به منظور جمع آوری آب‌های سطحی در نظرگرفته شود.

عملیات تصفیه آب معدنی طبیعی می تواند شامل جداکردن فیزیکی مواد معلق، صاف کردن، هوادهی و در صورت لزوم حذف یا اضافه کردن گاز دی اکسید کربن باشد.

استاندارد آب آشامیدنی بسته بندی شده

آب آشامیدنی بسته بندی شده توسط سازمان ملی استاندارد ایران به شرح زیر تعریف شده است:

آب آشامیدنی است که در ظروف بسته بندی می‌شود و به طور طبیعی دارای املاح بوده و یا به آن اضافه می‌شود، می‌تواند به طور طبیعی دارای گاز کربنیک باشد یا به آن اضافه شود. افزودن هر گونه مواد دیگر مانند شیرین کننده و طعم دهنده به آن مجاز نمی‌باشد.

آب آشامیدنی بسته بندی غنی شده با اکسیژن نیز آب آشامیدنی محسوب می‌شود و آبی است که در ظروف بسته بندی می‌شود، به طور طبیعی دارای املاح بوده یا به آن اضافه می‌شود و به آن گاز اکسیژن طبی افزوده شده است. افزودن گاز کربنیک و هر گونه مواد دیگر مانند شیرین کننده و طعم دهنده به آن مجاز نمی‌باشد.

منابع آب آشامیدنی بسته بندی شده

منابع تامین آب آشامیدنی بسته بندی شده به شرح زیر است:

۱) آب چشمه: آب زیر زمینی است که از یک سازند زمین شناسی منشاء گرفته و ممکن است به طور طبیعی به سطح زمین جریان داشته باشد یا از راه ایجاد حفره جمع آوری شود.
۲) آب فوران کننده: آبی است مربوط به سفره آبی تحت فشار که در اثر حفر به علت اختلاف سطح ایستایی آب به بیرون فوران می‌کند.
۳) آب چاه: آبی است از حفره ایجاد یا ساخته شده در زمین، که از یک آبخوان به سطح زمین آورده می‌شود.
۴) آب حاصل از یخچال طبیعی: آبی است که از ذوب یخ یخچال طبیعی یا توده‌های یخ جدا شده از یخچال، حاصل می‌شود.
۵) آب آماده شده: آبی است که بر روی آن فرایند انجام می‌گیرد به طوری که ترکیبات آن با ترکیبات منشاء تفاوت دارد. منبع تامین این آب می‌تواند آب‌های زیرزمینی، شبکه آبرسانی عمومی یا هر منبع دیگر مناسب برای مصرف انسانی باشد.
۶) شبکه توزیع آب: شبکه‌های آبرسانی عمومی یا خصوصی هستند که آب تصفیه شده قابل مصرف را از راه تاسیسات آبرسانی برای مصرف کننده فراهم می‌کنند.

کیفیت آب آشامیدنی بسته بندی شده چطور تضمین می‌شود؟

شرایط جمع آوری آب‌های زیر زمینی مانند آرتزین، چشمه و چاه باید به گونه‌ای باشد که خواص فیزیکی، ترکیبات و کیفیت آب را پیش از تصفیه تغییر ندهد. آب‌هایا زیرزمینی (فوران کننده، چشمه و چاه) نباید تحت تاثیر آب‌های سطحی باشند.

تصفیه‌های فیزیکی، حرارتی، شیمیائی یا ضد میکروبی ایمن و مناسب مجاز است. این تصفیه‌ها می‌توانند به تنهائی یا ترکیبی مورد استفاده قرار گیرند.

افزودن هرگونه مواد شیرین کننده، طعم دهنده، نگهدارنده و رنگ به آب آشامیدنی بسته بندی شده مجاز نمی‌باشد.

چنانچه آب آشامیدنی بسته بندی شده از شبکه‌های توزیع دولتی یا خصوصی تامین گردد، عبارت «تهیه شده از شبکه توزیع دولتی یا خصوصی» باید در محل اصلی برچسب ذکر گردد.

درج هرگونه ادعای درمانی (پیشگیری یا معالجه) بر روی برچسب غیرمجاز است.

در صورت افزودن مواد معدنی به آب، ویژگی‌های آب آشامیدنی بسته بندی شده باید مطابق با جدول زیر باشند:

املاح استاندارد آب آشامیدنی

روش‌های تصفیه استاندارد برای اصلاح ترکیبات اصلی آب آشامیدنی

۱) کاهش یا حذف گازهای محلول (موجب تغییر pH آب نیز می‌شود)
۲) اضافه کردن دی اکسید کربن یا تشدید دی اکسید کربن در صورت نیاز (موجب تغییر pH آب نیز می‌شود)
۳) کاهش یا حذف مواد معدنی نامطلوب مثل ترکیبات آهن، منگنز، گوگرد و …
۴) افزودن هوا، اکسیژن و یا ازن.
۵) کاهش یا حذف عناصری که به صورت طبیعی و با غلظتی بیش از حد مجاز تعیین شده در استاندارد موجود می‌باشند.

برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!
[کل: 2 میانگین: 4]